ԲՌՆԻ ՄԱՅՐՈՒԹԵԱՆ ՊԱՐՏԱԴՐՈՒԱԾ ԴԵՌԱՏԻ ՄԱՅՐԵՐՈՒ ՀՈԳԵԿԱՆ ՎԻՃԱԿԸ ԵՒ ԱՆՈՆՑ ԵՐԱԽԱՆԵՐՈՒՆ ԶՐԿԱՆՔՆԵՐԸ

Home / ԲՌՆԻ ՄԱՅՐՈՒԹԵԱՆ ՊԱՐՏԱԴՐՈՒԱԾ ԴԵՌԱՏԻ ՄԱՅՐԵՐՈՒ ՀՈԳԵԿԱՆ ՎԻՃԱԿԸ ԵՒ ԱՆՈՆՑ ԵՐԱԽԱՆԵՐՈՒՆ ԶՐԿԱՆՔՆԵՐԸ
August 26, 2019August 26, 2019

ԲՌՆԻ ՄԱՅՐՈՒԹԵԱՆ ՊԱՐՏԱԴՐՈՒԱԾ ԴԵՌԱՏԻ ՄԱՅՐԵՐՈՒ ՀՈԳԵԿԱՆ ՎԻՃԱԿԸ ԵՒ ԱՆՈՆՑ ԵՐԱԽԱՆԵՐՈՒՆ ԶՐԿԱՆՔՆԵՐԸ

ԲՌՆԻ ՄԱՅՐՈՒԹԵԱՆ ՊԱՐՏԱԴՐՈՒԱԾ ԴԵՌԱՏԻ ՄԱՅՐԵՐՈՒ ՀՈԳԵԿԱՆ ՎԻՃԱԿԸ ԵՒ ԱՆՈՆՑ ԵՐԱԽԱՆԵՐՈՒՆ ԶՐԿԱՆՔՆԵՐԸ

$0

Campaign Target

0

Donations
Donated
0% $0 to go
Ահաւասիկ շատ կարեւոր խնդիր մը որու վրայ կ’արժէ որ խորհիք մենք կիներս:
Ի՞նչ աւելի արգահատելի, զարհուրելի կացութիւն քան այն նորատի, գրեթէ տղայ տարիքնուն մէջ բռնի մայրութիւն զգացած դժբախտ աղջիկներու վիճակը: Հազիւ թէ աշխարհիս ինչ ըլլալը ըմբռնելու չափ հասունացած ինկած են ճիւաղներու ձեռք և անոնց կիրքերուն խաղալիքը ըլլալէ յետոյ, այժմ մայր եղած կը քաշկռտեն իրենց գոյութիւնը անիծելով աշխարհն ալ, ծնած զաւակն ալ: Ոմանք օրինաւոր ամուսիններ ունեցած են թէև, (շատեր ակամայ), բայց իրենց ընտանեկան կացութիւնը. իրենց ամէն պիտոյքէ զուրկ վիճակը և տգիտութիւնը մնացած, զիրենքբերած է այնպիսի վիճակի մը որ, երջանիկ մօր մը զգալիք գոհունակութիւնը տեղի տուած է դառն յուսախափութեան և այս իսկ պատճառով իրենց ծնած զաւակը խնամելն իսկ անտանելի դարձած է.աւա՛ղ:
Շատեր դեռ իրենք մայրական խնամքի պէտք ունին. չգիտեն թէ ի՞նչ է մայրութիւնը, թէ ին՞չպէս կը խնամուի ու կը սիրուի զաւակ մը: Ամէն օր տառապելով, աղքատութիւնը իրենց շատ մօտը տեսնելով, ամէն բանի չգոյութիւն զգալով, յուսահատած են և կ’աղօթեն որ մեռնին զաւակները, որովհետև իրենց տառապանքին պատճառը այդ զաւակներուն գոյութեան մէջ կը գտնեն: Տխուր վիճակ, չ՛է:
Այդ դժբաղդ դեռատի կիներու ծննդաբերութիւնն ալ դժնդակ է, տառապելով, լեռներ ու ձորեր անցեր և եկեր հասեր են հիւանդանոց ծնելու համար զաւակնի»: Երբեք չի տեսնուիր այն սովորական անճառելի երանութիւնը՝իրենց դէմքին վրայ, երբ աշխարհ կը բերեն այն բռնի սիրոյ դառն պտուղը: Ժամեր անցնելէ յետոյ խորշանքով կը դիտեն զայն. իրենց համար մեծ բեռ մը կը նկատեն անոր ծնունդը և … կ’ատեն զայն: Հաւատացէք ինձ, չեն ուզեր պահել, որովհետեւ շատեր հայր չունին և զուրկ են այն պիտոյքներէն, որոնց պէտք ունի ծննդաբեր կին մը:
Պահ մը ենթադրենք որ հոգացուի ինչ որ անհրաժեշտ է, բայց անգամ որ հիւանդանոցէն մեկնին, այլեւս անտանելի է անոնց վիճակը, որովհետև ոչ մայր ունին և ոչ ալ որ և է մեկը , որ զբաղի իրենց պզտիկով: Ուրեմն ի՞նչպէս չի յուսահատին, երբ կը տեսնեն որ միջոցը կը պակսի իրենց՝ նորածինը խնամելու համար:
Երբ մէկ կողմէ գովելի մտածումով կը փափաքինք և կը քարոզենք որ հայութիւնը բազմանայ, ամուսնութիւնները ստուարանան և ծնունդները հսկայական քայլեր առնեն և միւս կողմէ դժբախտաբար նորանոր զոհեր կուտանք վայրագ ուժին ու անիծեալ դիւանագիտութեան, ինչու՞ սակայն ծնածները պահել չի կարողանանք: Գաւառացի այդ գեղջուկ ու տգէտ, տառապած, նորատի կինը չէ որ պիտի կրնայ գոհացնել հայութեան իրաւացի բաղձանքները, այլ մենք պարտաւոր ենք զանոնք առաջնորդելոււ:
Հոն ուր նորատի ու տգէտ մայրեր կան և կը տառապին, պզտիկ դասեր է, համոզելու է զանոնք որ համբերատար ըլլալով կուրծք տան մայրական տառապանքներու, ի հարկէ դրապէս ալ օգնելու է որ կարենան անհրաժեշտ եղածը ընել երախայ մը դիեցնելուհամար:
Սրտի դառնութեամբ է որ կը գրեմ այս տողերը և անհուն տխրութեամբ կը խորհիմ այն դժբախտ աղջիկներուն վրայ որոնք մայր եղած են և չեն գիտեր թէ ի՞նչ է մայրութեան վսեմ պաշտօնը: Բայց յանցանքը իրենց ը չէ. 13 տարեկանին աշխարհը ճանչցուցեր են իրենց. 15 տարեկանին մայր եղեր և այդ իսկ պատճառաւ (ըստ իրենց) կը տառապին: Ուրեմն ինչպէ՞ս կ’ուզէք, որ սիրեն մայրութիւնը երբ կը պակսի իրենց մէջ այդ վսեմ զգացումը: Անկարելի է հաշուել այդ մայրերուն վրայ, որով ինչպէս որ պիտի ծնի այդ դժբախտ էակը այնպէս ալ պիտի մեկնի այս տառապանքի աշխարհէն,առանց օգուտ մը ունենալու իր ազգին. և որովհետև անգամ մը աչքը վախցած է, իր տառապանքին բուն պատճառը այդ տկար էակը նկատած է. այլեւս դժուար պիտի ըլլայ մայր ըլլալ ուզեր և պիտի խորշի այդ բանէն, ուրե՞մն … ահաւասիկ դարձեալ խոշոր հարցում մը, և սակայն ո՞վ պիտի տուժէ, ապահովաբար հայութիւնը:
Ծնունդները շատցնել քարոզելը օգուտ չըներ այլ զանոնք պահել մեծցնելն է ամենակարեւորը: Ըստ իմ խոնարհ կարծքիս, պէտք է որ Հ.Կ. Խաչը, Կանանց Ընկերակցութիւնը և ուրիշ այս կարգի միութիւններ միանալով խորհին և մասնաւոր տեղ տալով այդ դժբախտ նորատի կիներուն, սովրեցնեն անոնց մայրական պարտականութիւնը և այսպէսով ես վստահ եմ որ անոնք պիտի սիրեն ի վերջոյ իրենց դժբախտութեան շրջանին մէջ ունեցած այդ զաւակը:
Ունինք մայրական ապաստանարան մը որ լիովին կը կատարէ իր պարտականութիւնը խնամելով իրեն դիմող ծննդաբեր կիներ, բայց եթէ չեմ սխալիր անօնց այդ հոգածութիւնը ժամանակաւոր է. եդհիւանդանոցէն դուրս ելնելէն վերջն է որ կ’սկսի անոնց տառապանքը և այս իսկ պատճառով մայրութիւնը ատելը:
Պզտիկ, կենդանի օրինակ մը եթէ կ’ուզէք:
Ասկից երկու ամիս առաջ Գատը գիւղի Կ. Խաչի հիւանդանոցը կը ներկայանայ 15-16 տարեկան նորատիկին մը գիրկը ունենալով 20 օրւան երախայ մը, հակառակ իր աղքատ երեւոյթին և սոսկալի ցաւերուն անդիմադրելի հրապոյր մը կ’ազդէ վրադ. վերջին աստեճան հրապուրիչ, խիստ սև, խոշոր գրաւիչ աչքերով միջահասակ դեռատի մայր մըն է այն. իր վրայ կը մարմնացնէ հրապոյրն ու թշուառութիւնը:
Ստինքը ուռեցք մը ունի. կը ցաւի և կու լայ իր նորածինին հետ. ոչ մէկը ունի բացի տգէտ գաւառացի ամուսինէ մը որ անյարմար է իրեն:
Կարնեցի է ինք. իրենները ամենքն ալ մեռած են. այդ դժբախտ հայուհին, հռչակաւոր քէօր Հիւսէին փաշայի զոհերէն մին եղած է. լեռնէ լեռ քաշքռտուելէ յետոյ յիշեալ ճիւաղին մարդոց կողմանէ բռնութեամբ անոր ոճրաբոյնը կը տարուի. հոն տարիներով կը տառապի , կուլայ իր սիրելիներուն վրայ և ի վերջոյ հայ գիւղացի երիտասարդի մը ձեռքով խոյս կուտայ ու կը կենակցի հետը . առանց մանրամասնութեանց մէջ մտնելու այ է պատմութիւնը: Ինքը ուսման ծարաւի, խելացի աղջիկ մըն է, խոսակցութեան մէջ չ’գիտեմ ինչ մը կայ որ կ’ազդէ հոգիդ: Բռնի վարժուեր է այս կեանքին. կ’ափսոսայ այն օրը որ իբր ամուսին ստիպուեր է առնել մեկը որ իր ճաշակներուն գոհացում չի տար և այժմ ունի երեխայ մը որ իրեն ցաւ կը պատճառէ:
Մայրական արուեստին տգէտ, և չունենալով մէկը , մեծ մը որ առաջնորդէ զինքը, տեսնելով որ ստինքին մէկը կը ցաւի չէ, ուզեր երախան դիեցնել այդ ցաւած ստինքով, որով բորբոքում յառաջ եկեր է:
Այդ դժբախտ մայրը հիւանդանոցին մէջ վայելեց ամէն խնամք, բայց երբեք չի տեսայ զինքը որ ուրախ ըլլար. միշտ կը մտածէր այն օրուան վրայ ուր պիտի մեկնէր հիւանդանոցէն և զաւկին հետ առանձին պիտի մնար, որով ակնյայտնի զաւկին մահը կը բաղձար . շատ անգամներ կը խրատէի զինքը, բայց անօգուտ էր, որովհետև առանձին էր մայր չունէր, մէկը չունէր որ օգնէր իրեն և ասկից զատ ոչ մէկ անհրաժեշտ պիտոյք իրեն և զաւկին համար: Սև օր կը նկատէր այն օրը որ մայրութիւնը պարտադրուեր էր իրեն:
Անկարելի էր տեսնել խեղճ Նազենիկը և չի յուզուիլ, այնքան հրապուրիչ, այնքան գեղեցիկ և փոխանակ իրեն պէս գեղեցիկ զաւկի մը ծնունդ տալու, ընդհակառակը շատ տխեղծ արարած մըն էր տառապանքի պտուղը որ դատապարտուած էր մարելու եթէ չի խնամուէր:
Վերջապէս մեկնեցաւ հիւանդանոցէն կատարելապէս առողջ ինքը և պզտիկն ալ բաւական կազդուրուած:
Մէկ ամիս վերջ օր մը կ’անցնիմ Հայտար Փաշայի տարագրելոց կայանէն և կը փափաքիմ Նազենիկը տեսնել: Կը գտնիմ զինքը, խնդալով վրաս կը վազէ և ձեռքերս կը բռնէ գոհունակութեամբ. կը նշմարիմ որ պզտիկը գիրկը չէ և չերեւար վրանին մէջ.«ուր է պզտիկդ» կը հարցնեմ, ուրախ և գոհ դէմքով մը «մեռաւ». կ’ըսէ. կ’ապշիմ ու կը տխրիմ իր այդ աստիճան անտարբերութեան վրայ և կ’ուզեմ երկու խօսք ընել իրեն. կ’ընդմիջէ զիս և «ախ, Տիկին, մի ըսեր, ազատեցաւ ի՞նչպէս պիտի մեծցնէի. Աստուած մէյ մըն ալ ինծի չի ցուցնէ զաւակ ունենալը» կ’ըսէ:
Տխրութեամբ կը հեռանամ քովէն մտածելով որ բոլոր տառապած և բռնի մայրացածներու հոգեկան վիճակը նոյնն է: Ցաւալի չէ՞:
ԳՈՀԱՐ Ա. ՄԱԶԼՄԵԱՆ

Leave a Reply

Your email address will not be published.